Paluszki w szklance

Ból zębów

Rośnie

Takie po bokach

Od paznokci w szczelinach

No po co obgryzasz

I też niżej

Gówno w dupie

Od wódki w płaszczu

Aż do gardła dochodzi poziom

Stan zagrożenia bojaźni

Bo pęcznieje mi tam

Adrenalina?

Nie, to stolec

Nie możesz tego dotknąć

Bo nie będziesz nigdy ruchał

Jak Newton

Będą cię chciały tylko te grube

Co myślą że starczą cycki

I to że jesteś taki

Z tymi zębami

Na wierzchu

Że będziesz wtedy chciał

Zjebany adoratorze

Z którego inni patrzą

I się śmieją na niego

A ty nie możesz nic zrobić

Żeby nie widzieli

Jak stoisz sztywno

Bo jesteś wyższy

I robisz uśmiech

Taki niby że miły

Ale to raczej śmieszne

Bo jesteś debil głową

Że musisz przy wszystkich

Zamiast to normalnie

Uwstecznienie

Czuję się tak, że powinienem coś o tym

Ale nie

Nie chce mi się

Więc na pewno będę nikim

Ktoś wielki miałby teraz naturalną potrzebę

A jak ja teraz coś

To to będzie na siłę

Żeby być kimś

Kimkolwiek wielkim

A nie z naturalnej

Potrzeby

Więc teraz już na pewno

Nie

Nawet jak coś będę chciał

Więc jednak nie jestem nikim

Jestem

Coraz

Mniej polski

Mniej wioski

Mam wnioski

Albo zalążki

Jak podarte książki

Jestem generał Dąbrowski

Dla pulsującej chrząstki

Stanął

Będę miał powstanie

Ale nadaremno

Tylko powierzchnią

Rano

Żeby na początek dnia

Krew udowodniła mi

Że dalej płynie

Nie będę miał zmazów

To nie mój poziom

Bo Morfeusz jest alfonsem Wenus

A mnie nie stać

I korzystam z ekonomicznych rozwiązań

Krew jest za droga

Nawet od psa

Płynie z trudem

Łatwo się męczy

Kto ma zmazy na poziomie?

Tacy z krwią szybkich zwierząt

Jak na przykład chomik

I powstaniami według rozpiski

Obejmującej też zgięte łokcie

A i tak jednak tracą

Gdy Morfeusz odbiera zapłatę

Za Wenus która się wprosiła

I nie powiedziała że jest kurwą

Tak to jest mieszkać w takiej dzielnicy

Ale nie ma nigdzie

Żadnej innej

Sekunda bycia strusiem

Zadżumione

Z syfem

Trzewia trzeba tak jak drzewa

Czasem zwilżyć

Trunkiem z jałowca

Żebym nie był jałowy

Tylko miał skrzydła

Na tyle ile obracanie się

Bo pole widzenia

Ja pierdole

Że też potrafię tak szybko

Lepiej chodzić niż stać

Żeby utrzymać napięcie linki

W moim mostku

Nad rzekami

W mało orzeźwiających kolorach

Tak jak w promocji

Mania promocji

Opakowanie rozerwane

Etykieta się odkleja

A mnie i tak szarpią

Rzucają do wózka

Się cieszą że tylko tyle

Przeliczają moją wagę

Żeby wiedzieć po ile to

Mądrzej byłoby na litry

Bo od tego raczej zależy

Wartość

Jak lód w buzi

Ale i tak nawet ze skrzydłami

I w postaci płynnej wokół trzewi

Zawsze jest buforowanie

W kolejce

Pomiędzy produktami

I ofertami

Kręci mi się to kółko

Na czole jedyne ruchome

I od tego ruchomego są dylematy

Czy piłkarze powinni się ruchać podczas rozgrywek?

Jaki był pierwszy raz Hugh Hefnera?

Jaki jest ostatni raz

Kiedy miałem skrzydła

Które mi nie zachodziły na oczy

Tak, że myliłem promocje

Ja pierdole

Moje pieniądze mi się palą

Od wody ognistej

Jak w wielkiej popielniczce

W której pali się tysiąc filtrów

I dołożenie tysiąc pierwszego

Także go spopieli

Kiepski z tego nawóz

Ja do stosu pieniędzy

Chciałem dorzucić igły

„Jak wystaje

To urwij”

I urwałem

I zostaje w środku

A i tak się nie pali

Więc bezużytecznie jak przyprawy

Jak ich jest za mało

Albo plastikowe butelki

Opróżnione

Nie w trzewiach

Ale w promocji

Trafiają do miejsca

Gdzie krzyżują się wszystkie prądy

Płynne już nie bo butelki

Plastikowe ale też szklane

Jak szyjka jest wysoko

Ani ich nie rozbiłem

Chociaż robię to rzadko

I zalegają

W trzewiach

Rodzi się przez to syf

Trzeba wyczyścić

I potem zwilżyć

Łabędzie

To nie jest hałas
Tylko muzyka
Ale bardzo głośna