List do Ω.

Jestem bez włosów i mam rany

Sam to sobie zrobiłem wczoraj

Zahaczyłem się o ogień ostry

A łysy bo jestem oryginalny

I żeby włosy nie robiły mi krzywdy w czapkę

Bo one są bez sensu a czapka bynajmniej

A to się nie powinno tak mieszać

Następnie wytnę sobie wargi

Już z braku innych potrzeb

Można będzie całować po zębach

I lizać że nawet nie będę czuł

Czuć by było wymiociny

Wyciekające przez szczerby

Gdybym kiedyś nie miał aparatu

To bym się porzygał przy prezydencie

Ale będę szczelny także z dziurą w ryju

Obiecuję

Myślę też czasami o moim nosie

Ale nosa ruszać nie zamierzam

Ponieważ potrzebuję wyczuwać

Jak twoja kibić się zbliża od tyłu

Bo ona pachnie ciasną bawełną

I tą taką górą we Lwowie

Czyli grupowymi zdjęciami z panoramą

Tam jak byłem miałem rany i włosy

A teraz co

Nigdy tak nie było jeszcze

Że jak się patrzysz to tego nie czuję

Najpierw, musi dojść do lędźwi

Tam się zatrzymuje i tam to odbieram

To się obraca na planie twojej źrenicy

Więc wiruje bo są wąskie wąskie

Bo masz dużo światła i nie trzeba szeroko

Te źrenice to taki wszechobecny kształt

Tak jak w kroplach deszczu o parapet

Zawsze się powtarza taka sama sekwencja

Pewnie patrzysz fraktalem albo spiralą

Wyjątkowy komplement

Podpisano „Łysy”

Pompeje

Dzisiaj jest taki tydzień

W którym było wiele dni i rażące błędy logiczne

Mały kosmos wyciekł się z mojego łokcia

W wyniku pęknięcia

I rozlał się zasychając i tworząc Pompeje

Tutaj jednak nie zagra psychodeliczny zespół

Bo on już poszedł do klasyki

Więc jest raczej jak dajmy na to magnetowid

Ale przecież mnie to nie obchodzi

Bo to świadectwo się nie zachowa odlew

Wszystko się pomieszało ze sobą

Się ponakładało i straciło konsystencję

Patrz pan jak się tutaj wszystko trzęsło

Od niskiej temperatury

Dalej pachnie zimnem wszędzie

Bardzo kobieco

Nad Pompejami przelatują aktualnie gęsi

Nadrukowane na szwedzkim banknocie

Dwadzieścia koron, sam sprawdź

To taka wiesz, ciekawostka

Bo my szanujemy ciekawostki

Pompeje odwiedziło wielkie konsorcjum

Usystematyzowało ono skrobanie

Z założenia ma być do dna

Ale to całkiem do dupy

Bo to jednak tylko płytko

Użyto do tego celu naiwnej ekstazy

O niestety tępych ostrzach

Tym się nie dokopiecie

To chuja daje

Nie dowiemy się jakie struktury zalał kosmos

Jakie budzenie się w nocy

I jakie myślenie zamiast czegoś innego

Jakie mylenie głosów ludzi

I czy był tam pierwiastek z czternastu

Jakie ślady pozostawiła protoplazmatyczna projekcja

Z chęci przejścia do osoby obok

Każdy o tym słyszał

Konsorcjum się dokopie

Ale tylko gdy się pokłóci całe

I będzie to przypadkowo

Nie nastąpi to w dzisiejszym tygodniu

Ale mnie to przecież nie obchodzi

Obfitość

Chcę zjeść moją muzę

Pożreć, nie wiem czemu

Ale na stole w kuchni

W moim obsesyjnym mieszkaniu

Na niezdrowo zainteresowanej ceracie

Nie wiem co z niej przyswoję

Jakie substancje i minerały

No bo nie znam składu

A skąd skład jak nie znam muzy

Pomyślałem sobie tak jakoś

Że mogłabyś nią być ty

Ale z tego co widzę to obawiam się

Że nie nadajesz się do zjedzenia

Ponieważ to co widzę to powłoka

Która jest w porządku ale wypycha ją

Płynna lepiąca się tłuszczem żelowata półprzezroczysta gęsta

bezzapachowa lepka tłusta substancja

I gdybym cię nacisnął palcem

To by się wybrzuszyło w innym miejscu

I to wszystko jest sztywne dosyć

Bo tej substancji jest dużo w środku

Jest obfitość

Martwię się bardzo że ty jesteś dookoła

A nie że to w środku ciebie

Najgorsze jest to że jesteś nieszczelna

Przez małe pory w skórze to się wylewa

Nawet nie strumieniem jakby fontanna

Że tak obficie

To jeszcze by było ciekawe przynajmniej

Ale to się sączy i robi taki poślizg

Jak na prezerwatywie

A ja nie chcę się ślizgać na twoim czole

Jak je dotknę to tego się wyciśnie więcej

Straszne

Że wiem czemu nosisz wysokie buty

Bo byś się rozlała w łydkach

Obficie na boki

I upadła jak budynek do rozbiórki

Tak w dół całkiem pionowo

Nawet fajnie to wygląda

Całe szczęście że nie masz tego na włosach

Że są tak ładnie suche i długie

Obficie wyrastają

Pewnie musisz je myć dwa razy, co?

Chyba że skórę głowy masz szczelną

Boję się twoich białych zębów

Bo to kryształy tej substancji

Zamarznięte lub wysuszone

Czy się roztapiają, gdy jest gorąco?

Wtedy by było jak bukkake ale na odwrót

W drugą stronę w sensie

Ale też obficie

Wycisnąć się bardziej

I dodać grafit z tysiąca ołówków

Posmaruj tym rzęsy

Dziecko kalekie, jakiego nie znamy

A znacie to?

To dziecko kalekie

Jakieś znamy

Ale znacie to?

To jest dziecko kalekie

Jakiego nie znamy

Ono jest tak kalekie

Że ma zawsze spokój

Coś się dzieje, wydarzenie

Sytuacja, sprawa

Umówienie się

Spotkanie, dialog

Pożegnanie nawet dłuższe

A ono jest spokojne

I kalekie i ma spokój

I ten spokój zapierdala

Że nie znamy tego spokoju

Bo jest za szybki

Bo zapierdala

I to dzieckie kaleko

Się myli w słowach!

Dziecko kalekie jakby

Je zapytać dobrze

To mówi zawsze

Że jest doświadczonym neofitą

Że zawsze jak jest coś nowe

To ono wie jak to jest

Że jest coś nowe

I ten spokój go wtedy dogania

Bo czasami gdzie indziej zapierdala

Ale jak coś jest nowe to przychodzi

Jak stare to jest zawsze

Tylko jak jest już nie nowe

Ale jeszcze nie stare to nie

Tak jest głównie w niedzielę

Bo spokój nie lubi zapierdalać

Po takim że średnie

Wypluwa zawsze letnie

Dla niego to są brednie

Dla dziecka kalekiego też

I dziecko kalekie

Wszystko robi naturalnie

I musicie też wiedzieć

Że dziecko kalekie

Jak skądś wraca, ze spokojem

To się kładzie normalnie

I się opieprza

Całymi dniami

Za to że jest szybsze od spokoju

I spokojowi jest przykro i się obraża

Za to że się myli w słowach

I w imionach, jaki wstyd

Za to że spokój go łapie jak jest coś nowe

I mu zatyka oczy, nozdrza i pamięć

Za to że letnie jest brzydkie

Bo a może jest ładne?

Za to nawet że jest kalekie

I go nikt nie zna w ogóle

Za to też że jest dzieckiem

I go denerwują dzieci każde

Za to że twarz ma wymiary dłoni

I to tak pasuje jak tarcza

Za to że ogląda za mało filmów

I nie można porozmawiać

Za to że ogląda za dużo filmików

I nie można mądrze porozmawiać

Za to że nie wie w ogóle jak to będzie brzmiało

I chyba wyjdzie żenująco

Dlatego spierdalaj

Sam spierdalaj

No powiedziałem ci chyba

Sylaby się zgadzają

Sylaby się zgadzają chyba

Ale mogłem się pomylić bo

Dawno nie widziałem pomnika

Chyba się komuś kamień skończył

Bo chyba nie bohaterowie

Albo kwiaty mi zasłaniają