Wodospad

Największy wodospad na świecie
Dużo wody spadającej
Z kaskadą na górze
A potem już prosto w dół
Większy niż rekordy
I ta taka mgiełka co się robi
Od wody spadającej w wodę
Różowa od słońca
Zachodzącego ale optymistycznie
Że zachód ale na różowo
Międzynarodowy kolor optymizmu

To wszystko mam na czubku
Głowy
Ale nie na czaszce
Bo czaszkę otacza szczelnie takie coś
Co jest nowym mózgiem
To cienka warstwa
Ale nie przepuszcza
Bo jest twarde
Wcale nie jak durszlak

Mózg jest giętki
I ma zakręty
A nowy jest z pikseli
Bo robiłem fotomontaż
No i wyszło tak trochę
Że jest kiepska jakość
I tylko kąty proste
Które można policzyć
Bo je widać
Więc to polega na zupełnie innych rzeczach
Niż mózg
Niż kiedyś

No tylko że w tych pikselach jest dziura
Akurat na czubku
Głowy
Miejsce to nazywa się wodospad
Chociaż nie powinno wcale
Bo niby tak wygląda
Ale jest bez wody
I nigdy jej tam nie było
Zamiast wody
Spada śmianie się
Kaskadą
Z mgiełką
Różową
Największy na głowie
Tylko kłopot jest z konsystencją
Bo nie jest orzeźwiający
Śmianie jest zatrute jakoś
Zbyt gęste
Jakieś takie obślizgłe
Źródła tak głęboko
Że jest też zimne
No i taki flup
Na te piksele
Po nich spływa zaraz
A potem na chodnik
Lub dywan
Lub posadzkę
Nawet podgrzewaną
Spada daremnie
Jest tylko taki dźwięk
Jak przy waleniu na stojąco w pokoju
No i wtedy już tylko
Można butem
Rozsmarować

Psiegówno

W mojej głowie
Jest mały człowiek
Tylko do tego
Żebym mu robił krzywdę
Gdy nie mogę sobie

Takie rzeczy

Ty

No wyobraź sobie

W nocy

Zamiast spać się budzę

I patrzę a obok łóżka

Zamiast dywanu kafelki

Ciemne ciepłe i domowe

A nie jak w szpitalu

Albo kiblu

Ale nie było ich wcześniej

A wtedy były

I miały kształty

Zamiast plamy nasienia straconego

Dla pomruku mojej rozkoszy

Leży goła baba

Która ma na imię Wenus

Ogrzewa kafelki plecami

Aż jej kręgosłup słychać

Jak po nim jeździ

W rytmie frykcyjnym

Kolejowym

Zamiast kochanka leży na niej glizda

Wielka i miękka

I śliska

I ma przyssawki

Zamiast chujem przyssawką

Wielką doprowadza Wenus do spazmów

I sama ma spazmy ta glizda

Widzę jak się nadyma z różnych stron

Zamiast rękami inną przyssawką

Pieści piersi piękne

Że aż lecą śluzy

I dźwięki mlaskania

A zamiast pocałunków nerwowych

Wysysa jej wszystko z twarzy

Łzy, smarki, śliny

Odżywiają glizdę

Cała potrzeba piramidy

Wchłaniana przyssawkami

Łącznie z truciznami

Potrzebnymi oblubienicy

W łzach było zbyt dużo soli

Glizda się aż odessała

Jakby zabrakło jej powietrza

Przy nastoletnim pocałunku

I zwinęła się spiralę

Zatruta do kształtu

By tak już mi zostać

W moim pokoju koło łóżka

I zamiast sobie pójść

Dalej tam leży

Zamiast coś nie wiem, zrobić

Bo myślałem że wstanie

Ta Wenus

No nie ruszyła się

Cała wysuszona

Z kręgami wielkimi po przyssawkach

Wciąż wilgotna

Jęczała

Że jeszcze

Nie powinienem był tego widzieć

Bo nie ma takich rzeczy

I są zbyt brzydkie

A przede wszystkim

Miało być ciemno

Ale przez okno

Zamiast ciemna wpadał aerozol

Jasny

Że to wszystko było widać

Bo tak to bym nie wiedział nawet

Że u mnie takie rzeczy

Sylvia Likens

Jestem zakochany w Sylvii Likens

(oczywiście bez wzajemności

ale to nieistotne)

Bo jest ładna

Cierpiała bez sensu

Wie jak smakuje gówno

I z której strony papieros jest lepszy

Mi opowie

Ile kij ma końców

Inskrypcja na jej brzuchu

Pustym jak toaleta

Będzie dobrą lekturą

Z wartościami

Chcę całować rany na jej stopach

A jest ich sporo

I są otwarte

Jak jej łono

Gdzie ma wszystko miękkie

I puchne

Od wielokrotnych kopnięć

Dla niej nie muszę być modelem

Od szesnastego roku życia

Ani mieć wiele pomysłów

Skoro ją bito prętem po twarzy

I kopano jak zwierzę

To inny musi być jej ideał

Lepiej, że mało pomysłów

Bo to by mogło się źle skończyć

I zaletą jest też to

Że nie odmówię jej penisa

Ani w ogóle niczego

A tak nie miała zawsze

Skoro ją siostra musiała po twarzy

To ja chcę ustami po śladach

Lin, pięści i przedmiotów

I językiem między wargi

Które sama sobie pogryzła

I rękami po całym ciele

Drżącym od konwulsji

O które będę pytał

„Czy wciąż się trzęsiesz?

Jesteś skąpana w srebrze czy zatopiona w złocie?”

I konwulsji nie będzie

Gdy podzieli się swoim ogniem

Z potencjalnym oprawcą

I pomoże ten potencjał

Rozkosznie zmarnować

Pieśń o Pająku

Płynie mocz, płynie mocz

Płynie mocz, kałuża lśni

Intensywna i sterylna

Przyczajony pająk

W niej tonie

I go boli ta uryna

Bo z powierzchni

Wystaje osiem tylko oczu

Już tylko oczy

Więc tylko ogląda całe miejsce

Asfalt, cegły, najki

I fiuta, genezę strugi

Spomiędzy dżinsów

Nic więcej tu nie ma

Nie widzi kątów

Żeby stworzyć sieć daremną

W tej bramie nie ma kątów prostych

Bo ciemno to okrąg

A nóżki zlepione szczynami

Ostatecznie jak okno

Nigdzie nie pójdą

Pająk nie skorzysta z biura podróży

Ani nie spotka swojej pająki

Mocz płynie i płynie

Kałuża lśni i głębieje

Pająk by jeszcze

Popatrzał

Ale wtedy

Niestety

Strzepnięcie

I się udusił