Sylvia Likens

Jestem zakochany w Sylvii Likens

(oczywiście bez wzajemności

ale to nieistotne)

Bo jest ładna

Cierpiała bez sensu

Wie jak smakuje gówno

I z której strony papieros jest lepszy

Mi opowie

Ile kij ma końców

Inskrypcja na jej brzuchu

Pustym jak toaleta

Będzie dobrą lekturą

Z wartościami

Chcę całować rany na jej stopach

A jest ich sporo

I są otwarte

Jak jej łono

Gdzie ma wszystko miękkie

I puchne

Od wielokrotnych kopnięć

Dla niej nie muszę być modelem

Od szesnastego roku życia

Ani mieć wiele pomysłów

Skoro ją bito prętem po twarzy

I kopano jak zwierzę

To inny musi być jej ideał

Lepiej, że mało pomysłów

Bo to by mogło się źle skończyć

I zaletą jest też to

Że nie odmówię jej penisa

Ani w ogóle niczego

A tak nie miała zawsze

Skoro ją siostra musiała po twarzy

To ja chcę ustami po śladach

Lin, pięści i przedmiotów

I językiem między wargi

Które sama sobie pogryzła

I rękami po całym ciele

Drżącym od konwulsji

O które będę pytał

„Czy wciąż się trzęsiesz?

Jesteś skąpana w srebrze czy zatopiona w złocie?”

I konwulsji nie będzie

Gdy podzieli się swoim ogniem

Z potencjalnym oprawcą

I pomoże ten potencjał

Rozkosznie zmarnować

Pieśń o Pająku

Płynie mocz, płynie mocz

Płynie mocz, kałuża lśni

Intensywna i sterylna

Przyczajony pająk

W niej tonie

I go boli ta uryna

Bo z powierzchni

Wystaje osiem tylko oczu

Już tylko oczy

Więc tylko ogląda całe miejsce

Asfalt, cegły, najki

I fiuta, genezę strugi

Spomiędzy dżinsów

Nic więcej tu nie ma

Nie widzi kątów

Żeby stworzyć sieć daremną

W tej bramie nie ma kątów prostych

Bo ciemno to okrąg

A nóżki zlepione szczynami

Ostatecznie jak okno

Nigdzie nie pójdą

Pająk nie skorzysta z biura podróży

Ani nie spotka swojej pająki

Mocz płynie i płynie

Kałuża lśni i głębieje

Pająk by jeszcze

Popatrzał

Ale wtedy

Niestety

Strzepnięcie

I się udusił

Kosmiczny samogwałt

Źle się dziś czuję

Bo popsuło się słońce

I w ogóle

Okłamałem moją krew

Aż się nie da nic zjeść

Tylko ziemię

Którą strawię

Żeby nie wyrosły kwiaty

Bo będą mnie razić

W brzydkie oczy

Koloru ziemi

Jak się słońce naprawi

Bym się czuł źle

I przykro że kwiaty bolą

Lepiej czuć się źle od niestrawności

Bo się ziemi najadłem

Wenus, ty coś ułamałaś słońcu

I muszę popijać księżycem

On jest gorzki i mdły

Bo nie dotyka gardła

Ani niczego

Uwierzyłaś krwi

A ona jest od psa

Myślałem żeby nią narysować słoneczko

Ale nie mam wprawnej ręki

Więc nie wyszło

Czemu ci się to spodobało

Przecież to głupie

Ty się z tego śmiejesz

A to jest taki wyuzdany seks trochę

Tyle że samemu

Na Marsie sobie walę

Chociaż jestem meteorytem

Przez to ejakuluję selektywnie

Na przykład dzisiaj nie

Bo źle się dziś czuję

Coś przerywa

Ej halo słuchaj

No, no

No tak

Halo?

No słuchaj, eee

Przerywa mi

Halo?

Mi przerywa!

To zadzwoń

Oddzwoń

Będziesz?

Proszę

No wiesz, ten

Pół tego przyszło

No, esemesa

Sens, sens

Jakiś taki

Urwany

Na kawałki

Mi to musisz

No, jeszcze raz

No?

Halo

No jestem

Zawsze jestem

Jestem

Za mało?

Ale jak to za mało

To ja chyba nie umiem

Mało mało

Halo?

Zmęczony jestem

Halo

Się zmęczyłem

Butami czy tam no

Halo?

Niechceniami też

Wiesz?

Wszystkimi

Halo

Halo?

Czekaj, no

To ja ci ten

Oddzwonię

No, ale bądź

Musisz być

Bardzo

Halo

No, słuchaj

Ja teraz wyszedłem

No

Ze siebie

Bo tam wiesz

Na suficie są te

Pomysły popsute

One haczą

I tak charczy

No tak, tak

To od tego

Halo

No normalnie, zamiast głowy

Tak, katownia

No tak, tak

Halo

No, coś znowu

Dalej?

Dalej muszę

No, to ten

To ja zaraz tego

Czekaj, no

No, halo

A ty gdzie jesteś?

Gdzie?

Halo

Tak?

Czemu?

Naprawdę?

To to nie u mnie

To ja musiałem teraz

Na to zimno i dziwno

A to u ciebie coś

Że zakłócenia

To ty to tam nie wiem

Przesuń

No

To jak ten

To mi oddzwoń

Ale oddzwoń

Bo bądź

Musisz

U lekarza

CHORY:

Panie bogaty doktorze

Ja choruję na licealizm

Chyba

Pan to sprawdzi może

DOKTOR:

Objawy są złożone

Na każdy inne piguły i syropy

Które nie działają

Co pan ma?

CHORY:

Mam świeże piersi

Obfite twarde i miękkie

Pod bylejaką bluzką

Upośledzonej koncepcji

Początków ostatecznych

Pomysłów zaczętych

Tylko do wspomnień

Arystokracja mi zarosła lamperią

Rosną jej półki z paździerza

Oraz blaty

I każdy mi ryje cyrklem co chce

Bo każdy ma swoje zdanie

A bez rycia by je zapomniał potem

I nie miał co wspominać

Każde moje słowo ma echo

Piłki do kosza o parkiet

E e e e e e

Z tego ma się wrażenie

Że jest się od siebie daleko

I takie to zostanie we wspomnieniach

Mi też wyskoczyły różne sprawy

Polegające na mówieniu i wiadomościach

I nachylaniu się na ławce

O kimś nieświadomym tak z boku

Tego wspominać się nie będzie dało

Dolegliwość mam też z ważnością

Bo jestem tylko atrakcją

Mnie się widzi parę razy tylko

Jak przechodzę i jestem zajęty

Taki jeden z elementów

Nudnych wspomnień co nikt nie słucha

Ważne są papierosy

Palone drogim płaszczem

Czarnym jak grób prawnika

Który za to płaci

I dostarcza drogie wspomnienia

Od tej lamperii i świetlówek i drewna

Moje rany pieką

Dobre bułki z masłem

Własne

A te takie ciemne w maśle

To nie są przyprawy

Tylko ostrogi które kłują i robią rany

Żebym szedł korytarzem szybko szybciej

Najszybciej- mówią o mnie

Bo ja łapczywie podejmuję wyzwania

I nic mi się nie udaje

Nieudanie się wyspałem

I dlatego się teraz tak patrzę

Bo ja jestem tyle rzeczy

A wy mnie tylko widzicie jak tak przechodzę

I jestem zajęty byciem jednym z elementów

Nie umiem nie być tak wąski

Bo lamperia jest ciasna

LEKARZ:

Licealizm leczony trwa trzy lata

A nieleczony tysiąc dziewięćdziesiąt pięć dni

I pan jest bardzo śmieszny

Mając tyle czasu

A tak mało wiedzy